Dinsdag 18 september 2018, op weg naar Big Sur... of toch niet?

De laatste ochtend in San Francisco is aangebroken. We zijn bijtijds wakker en zitten om 9 uur in de auto op weg naar Big Sur. Het café waar we gisteren ontbeten hebben is nog gesloten dus we moeten ergens anders ontbijten. We besluiten eerst maar een stuk te gaan rijden. Al snel zitten we op highway 1, de beroemdste kustweg van Amerika. (En ook de mooiste volgens de “kenners”). Vorig jaar was de weg nog gesloten door aardverschuivingen maar dit jaar is hij weer open. Het is inderdaad een prachtige weg! Je rijdt vlak langs de oceaan!

Na een dik uur rijden stoppen we voor een ontbijt. Gelukkig is een restaurant waar ze ontbijt serveren hier in Amerika niet moeilijk te vinden. We gaan naar binnen en het is niet druk. Op een paar motorrijders na die koffie drinken zijn wij de enige. We kiezen een tafel en bekijken de menukaart. Er staan verschillende ontbijtjes op de kaart en peter kiest die met de eieren, gebakken aardappels, toast en bacon en ik met ham. De van origine Mexicaanse serveerster komt de bestelling opnemen en vraagt hoe wij onze eieren willen. “Scrambled” of “With the Sunny side up”. 🍳Ik heb er nog nooit van gehoord en vind het erg grappig klinken dus kies ik daarvoor. Als ik mijn eitjes krijg heb ik een beetje spijt want het eiwit is nog niet helemaal gebakken... het is zeg maar nog doorzichtig en dat vind ik niet zo heel lekker. Maar ja, ik heb trek dus ik eet mijn bordje leeg op het doorzichtige eiwit na. 😊

Na de zonnige eitjes rijden we verder en als we weer WiFi hebben dan zoek ik highway 1 op. Er zijn een aantal “must-do’s” volgens internet. Bijvoorbeeld the 17 mile drive. Ik zoek hem op Google maps en we zijn er vlakbij in de buurt, we missen alleen de afslag. Waarschijnlijk omdat ik te laat zeg: “hier moeten we af” of omdat Peter denkt dat we niet van highway 1 af moeten om the 17 Mile drive te zien.

Enfin.....

Na bijna met de auto in de oceaan gereden te zijn, de weg hield op en onze travelbird het ook niet meer wist, heeft Peter opgezocht hoe het werkelijk zit, is omgedraaid, een stukkie teruggereden en toen waren we bij the 17 mile drive. $10 betalen en we mogen rijden. Hier wonen volgens ons alleen maar rijke mensen, bijna alle (grote) huizen hebben zeezicht, er ligt een enorme golfbaan, witte stranden, een rots vol met zeeleeuwen, pelikanen en natuurlijk de “lonely cypress”, het icoon van the 17 mile drive en een veel gefotografeerde boom. 

Doordat we een aantal keer de route op onze travelbird gewijzigd hebben geven we nu het adres in van het hotel waar we vannacht slapen. Huh?? Dit is nog maar 11 minuten rijden terwijl ik net gezien had dat Big Sur nog een dik uur rijden was. Hmmmm... check en dubbel check.. het adres klopt, we gaan helemaal niet naar big Sur maar een stukje terug naar Seaside Monterey.

Het hotel is snel gevonden, we lopen een rondje, checken in en de kamer is netjes en schoon. Niet zo knus als in San Francisco maar voor 1 nacht goed genoeg.

We eten een lekker maaltje en gaan op tijd slapen.

Morgen het mooiste deel van highway 1, op naar santa Barbara!